Brief aan verkenner Wouter Koolmees
Beste Wouter,
Werk voor iedereen: De trein staat op de rails. Dat is goed nieuws. Jarenlang hebben we met elkaar gewerkt aan een inclusieve arbeidsmarkt, waarin iedereen kan meereizen — ongeacht achtergrond, beperking of afstand tot werk. En we gaan vooruit. Steeds meer werkgevers zien de waarde van diversiteit. Steeds meer gemeenten zoeken de samenwerking. Steeds meer mensen vinden, soms na jaren, weer een plek waar ze ertoe doen, waar ze meedoen.
Maar laten we eerlijk zijn: het is nog wel een boemeltrein.
De trein rijdt ja, maar hij tuft langzaam voort. Hij stopt bij elk station, waar we moeten overstappen of vertraging hebben. Wachtend op toestemming, formulieren of regels. En soms lijkt hij zelfs achteruit te rollen, omdat beleid verandert voordat deze machinist goed en wel de seinen heeft gelezen.
Bij onze kwekerij zien we elke dag hoe groot de wil is om inclusief te werken, maar we zien ook hoe ingewikkeld het systeem het maakt. Er zijn te veel sporen, te veel loketten, te veel voorwaarden en te weinig ruimte om gewoon te doen wat werkt. Een werkgever die iemand met een arbeidsbeperking in dienst wil nemen, krijgt eerst een stapel papierwerk om de reis te plannen, inclusief overstappunten, wachten en treinen die gemist gaan worden. Een werkzoekende die wil meedoen, krijgt te horen dat hij niet in het juiste hokje past, niet het juiste kaartje heeft. En de gemeente en UWV-ers die willen versnellen, moet wachten op een landelijke regeling voor snelle treinen.
De ambitie is er! De rails liggen er! Maar de trein kan sneller, soepeler, slimmer.
Wat daarvoor nodig is? Allereerst: vertrouwen. Vertrouwen dat lokale samenwerkingen weten wat werkt in hun regio. Vertrouwen dat werkgevers willen investeren in mensen, ook als ze niet in standaardprofielen passen. En vertrouwen dat inclusie niet alleen een sociale opgave is, maar ook een economische kans.
Daarnaast: eenvoud. Minder bureaucratie, meer maatwerk. Geef ruimte aan initiatieven die laten zien dat inclusief werken écht kan — van sociale ondernemingen tot leerwerkprojecten, van praktijkleren tot jobcoaching.
En ten slotte: lef. Lef om los te laten, om beleid niet dicht te timmeren maar juist open te breken. Lef om te investeren in mensen, niet alleen in structuren.
Wouter, jij weet als geen ander hoe belangrijk samenwerking is. Jij weet ook dat verandering niet vanzelf gaat, maar stap voor stap — station voor station. Daarom is onze oproep aan jou en aan het nieuwe kabinet: laat de inclusieve arbeidsmarkt niet nog jaren boemelen. Zet de wissels om. Geef snelheid aan wat werkt: de Intercity van inclusief werken, en zoek een aantal goede conducteurs die dit ook zo zien en zet ze aan het werk met een ministerieel fluitje.
Want de trein ís er. De reizigers staan te popelen. Het spoor ligt klaar. Nu nog het sein op groen — zodat we eindelijk vol vaart kunnen doorrijden naar een samenleving waarin iedereen mee kan doen.
Met betrokken groet,
Machinist Charl Goossens (Gova bv)
De verkiezingen zijn geweest. De onderhandelingen over een nieuw kabinet gaan de komende dagen van start. Eerst zal er een verkenner worden aangewezen, later volgen informateur(s) en formateurs. Om deze politici van voldoende input te voorzien over de toekomst van de inclusieve arbeidsmarkt, vroegen wij stakeholders van alle kanten (ervaringsdeskundigen, werkgevers en arbeidsmarktprofessionals) om tijdens de Maand van de 1000 Voorbeelden hun wensenlijstje voor een nieuw kabinet in te leveren:
wat moet een nieuwe regering vooral wel doen om inclusie op de arbeidsmarkt dichterbij te brengen. En minstens zo belangrijk: wat moeten ze laten…
