Dit weekend las ik een ernstig maar ook mooi boek “Het continent van de toekomst” van auteur Daaf Borren met de ondertitel “Jongeren over Afrika”. Op pagina 38 trof ik een prachtig citaat aan dat ik graag met u deel: “Als je de helft van de bevolking uitsluit dan zal een samenleving nooit haar volledig potentieel bereiken”. Wat een inzicht.
Het zette me aan het denken over deze column voor de banenafspraak, als je een deel van de samenleving uitsluit dan bereikt de samenleving nooit haar volledige potentieel. Een waarheid als een koe.
Door niet uit te gaan van wat iemand misschien mankeert of moeite mee heeft, maar op zoek te gaan wat iemand wel kan, het potentieel, en daar ook daadwerkelijk mee aan de slag te gaan voor de kandidaat. Dat betekent dat we als het ware het sollicitatieproces omdraaien. Niet de vacature staat centraal maar de kandidaat.
Dat leerden we bij Randstad van ons mooie programma “Goud op de werkvloer”. Een programma dat we samen met NOC/NSF ontwierpen om olympiërs naast alle trainingen en sport ook een kijkje te laten nemen in de echte wereld van werk. We konden daar niet anders dan uitgaan van de wensen van de kandidaat en daar dan een werkgever bij zoeken.
Dat is precies hoe het ook zou moeten werken bij de banenafspraak, wie ben jij, waar zou je willen werken, wat kan je bijdrage zijn en past die droom dan ook bij de werkelijkheid?
We hebben ook een andere ervaring, ons project “ff werken” dat we ooit samen met de gemeente Amsterdam opgezet hebben. Jongeren die al lang op zoek waren naar werk, laten dromen over de baan en daar dan ook werkelijk werk van maken. Niet recht op het doel af maar als het ware de stepping stones invullen in de richting van die gedroomde baan. Je ontwikkelt je immers in je werk.
Waarom zou deze aanpak voorbehouden zijn aan olympiërs of jongeren, het is een aanpak die voor ieder lid van de beroepsbevolking op gaat. We hebben de afgelopen decennia een ding helemaal niet goed gedaan, we hebben bezuinigd op de begeleiding van de doelgroep. Daar ligt de oplossing binnen handbereik. Ik merk wel streng op, dat dit steeds begeleiding zal moeten zijn richting werk. De begeleiding is een middel en mag nooit tot doel verheven worden door de industrie van loopbaanbegeleiding en alles wat daarmee samenhangt. Pas dan zullen we ook echt goed werk voor deze doelgroepen kunnen vinden en ontsluiten. Zowel vanuit de samenleving maar ook vanuit werkgevers is er het besef nodig dat als je nooit mee mocht dansen dat er de nodige lef en dus ook hulp voor nodig is om de dansvloer op te stappen.
Wie missen we doordat we ooit bedacht hebben dat een uitkering beter was dan te werken? In feite vonden we buitensluiting beter dan meedoen. Daardoor missen deze potentiële leden van de beroepsbevolking de waardigheid die ze verdienen, meedoen in een samenleving, het beste uit zichzelf halen.
Dat is wat ik iedereen zou willen meegeven, of het nu een Kamerlid, minister, werkgever, docent, of iedere burger is.
Werken maakt gelukkig en gezond. Ook onze samenleving!
*Marjolein ten Hoonte (Directeur Arbeidsmarkt en Society Impact Randstad Groep Nederland)
De verkiezingen zijn geweest. De onderhandelingen over een nieuw kabinet gaan de komende dagen van start. Eerst zal er een verkenner worden aangewezen, later volgen informateur(s) en formateurs. Om deze politici van voldoende input te voorzien over de toekomst van de inclusieve arbeidsmarkt, vroegen wij stakeholders van alle kanten (ervaringsdeskundigen, werkgevers en arbeidsmarktprofessionals) om tijdens de Maand van de 1000 Voorbeelden hun wensenlijstje voor een nieuw kabinet in te leveren:
wat moet een nieuwe regering vooral wel doen om inclusie op de arbeidsmarkt dichterbij te brengen. En minstens zo belangrijk: wat moeten ze laten…
