Tweedeling in organisaties

Vaak zie ik nog een tweedeling tussen werknemers met een beperking en werknemers zonder beperking in organisaties. Door de regelingen die de overheid heeft ingevoerd, kunnen mensen met een beperking vaak amper groeien in salaris en scholing volgen, terwijl dit wel een recht is voor werknemers.

Hierdoor kunnen gevoelens van een tweederangs werknemer ontstaan, met als gevolg verminderde eigenwaarde. Ik vind dat dit niet kan, want werk kan juist voor veel mensen problemen oplossen. Door deze tweedeling worden de problemen versterkt en geven organisaties het signaal af dat werknemers met een beperking eigenlijk geen gelijkwaardige collega’s zijn. Dit is zonde van de waarschijnlijk goedbedoelde intenties.

Deze tweedeling komt overigens niet altijd door de regels van de overheid, maar kan ook veroorzaakt worden door hoe organisaties hun teams hebben georganiseerd. Daarnaast wordt er op het moment dat er sprake is van een beperking direct gesproken over een afspraakbaan, wat vaak resulteert in een lager salaris dan een werknemer zonder beperking en in veel gevallen leidt tot gedwongen vertrek na drie jaar. Omdat organisaties hebben bepaald dat afspraakbanen per definitie na drie jaar stoppen. Hoezo inclusief?

Hoe kunnen deze werknemers aan een toekomst bouwen? Zij kiezen niet voor tijdelijk werk, maar worden hier wel naartoe geleid. Wat als u tegen uw collega’s, die niet onder de afspraakbaan vallen, zegt dat ze in de proeftijd geen salaris krijgen van hun werkgever? Dit zeggen we nu tegen mensen die onder de afspraakbaan vallen vaak wel. Terwijl zij werknemers zijn en geen vrijwilligers.

Het is goed dat we leren dat mensen met een beperking gelijkwaardige burgers zijn. Dit zal niemand met mij oneens zijn. Daarom kun je je afvragen waarom mensen met een beperking vaak onder het minimumloon betaald krijgen en geen scholingsmogelijkheden hebben tijdens het werk. Bovendien gelden voor deze mensen vaak andere arbeidsvoorwaarden, zoals geen eindejaarsuitkering, en komen ze vaak alleen in aanmerking voor tijdelijke contracten waarin de werkgever de proeftijd niet betaalt.

*Johan Weishaupt is adviseur inclusie en diversiteit bij WerkPro

In de media lezen we positieve verhalen over de afspraakbaan. De aantallen zijn behaald! Goed nieuws natuurlijk, en het is goed dat steeds meer bedrijven en organisaties zich inzetten voor een inclusieve arbeidsmarkt.

Het behalen van de aantallen zegt alleen nog niets over of uw organisatie inclusief is. Worden de mensen in de afspraakbaan eerlijk betaald en zijn er mogelijkheden om een vast contract te krijgen? Zitten ze apart op een afdeling of maken ze echt deel uit van uw hele organisatie? Deze vragen vormen de basis onder deze columnserie.